من سالهاست در آسمان به دنبال ستاره ایی میگدمکه به نام من باشدمگر نمی گویند هر کس در اسمان ستاره ایی داردپس ستاره من کجاست که حتی در ظلمات شب در دل کویر هم نتوانستم آن را بیابم

گویا سفر فقط بهانه ایی بود برای یافتن تو دیگر به مقصود رسیده ام و دفتر را پر می کنم از خاطرات زیبای با تو بودندیگر سفر کردن را دوست ندارممی خواهم طعم شیرین آن سفر همیشه زیر زبانم باقی باند

به دنبالش نگرد نخواهی یافت ما بسیار گشته ایم و نیافته ایمروزهای شیرین گذشت و دیگر رویایش را هم در سر نگاه مدارتلخی روزگار چنان سایه سنگینی بر سر ما نهاده که گویی قصد رفتن ندارد

روزها گذشت و هنوز عشق و عقل هر کدام سوییگاهی بر طبل بی عاری زدن و همسو شدن با عشق و نظاره کردن عقل از دور لذتی دارد وصف ناپذیر آری این دو حتییک قدمنمی توانند کنار هم بردارند

در دلم بلوایی ست در سرم غوغاییست بر لبم نجواییست آیا این رسواییست که بگویم کاااش امشب قرعه ی عاشق شدن بر نام ما افتد؟!!!

زندگی من پر از انتطار است انتظارهای تلخ و شیرینانتظار همراه دیرینه ی من استانتظار برای به پایان رسیدن غمی نهفتهانتظار برای رفتن و رفتنانتظار برای در آغوش گرفتن خوشبختیانتظار برای دیدن یار قدیمی

دلتنگم مثل پرنده ایی در قفس برای پرواز در آسماندلتنگم مثل ماهی در تنگ برای شنا در دریادلتنگم مثل کودک گل فروشی در پشت چراغ قرمز برای خریدن کفش نو دلتنگم مثل مادری برای فرزندش، فرزندی برای مادرشو دلتنگم مثل من برای خودم

زمان روی خط صاف می رود و می دود بدون کوچکترین توجهی به اطرافشگویی گرگ گرسنه ایی در پیش می دود آری ساختن ساعت به شکل دایره فکر خوبی نبوده زمان میگذرد و دیگر بر نمیگردد

فاصله تجربه ی تلخیست که حتی اندیشیدن به وصال از تلخی اش نمی کاهداصلا انگار کودکی لج باز است و تو فقط باید قد کشیدن و به بلوغ رسیدنش را نظاره کنی....

کوه و بیایان و آسمان و سکوت مبهم این سه...سالهاست در کنار هم آرمیده اند بدون هیچ وجه اشتراکیاستواری و استقامت و غرور کوه کجا و صبوری بیابان کجاآسمان هم که انگار محکوم به سکوت ابدیست